Collectieve begeleiding: een ervaringsverhaal

Wij zullen af en toe een ervaring delen, om jullie mee te nemen in het succes van collectieve groepen. Dit was een opdracht vanuit de bijeenkomst collectief die we met elkaar hebben gevolgd en het leek ons leuk om dit met jullie te delen.  

Hierbij een verhaal van een Chantal Sietsma, deelneemster van de 'Autisme Samen Support' (ASSupport):

Ik heb al heel veel geprobeerd om grip te krijgen op mijn dagen. Agenda’s, lijstjes, schema’s, apps… van alles. En toch liep ik steeds vast.

Ik ben moeder van drie kinderen. Mijn dagen zitten vol. Niet alleen met wat ik zelf moet doen, maar ook met alles wat tussendoor gebeurt. Vragen, geluid, gedoe, dingen die anders lopen dan gepland. Ik word de hele dag door “aangezet”. Daardoor raak ik de orde kwijt.

Ik heb mijn agenda heel vol gemaakt, in de hoop dat het me zou helpen. Alles stond erin. Echt alles. Maar dat gaf mij vooral het gevoel dat ik constant achter de feiten aan liep. Alsof ik de hele dag iets moest, en het nooit genoeg was. En ik ging gewoon niet goed op “moeten”.

Tijdens een bijeenkomst van de 'ASSupport', hadden we het gehad over een systeem creëren die voor jou werkt aan de hand van de methode 'Getting Things Done'.

Thuis ben ik het gaan opzoeken. Ik heb er veel over gelezen. En wat me opviel: het voelde anders dan alles wat ik eerder had geprobeerd. Minder “je moet dit zo doen” en meer “maak het werkbaar voor jezelf”. Dat gaf mij ruimte.

Ik ben het niet precies volgens het boek gaan doen. Ik heb er mijn eigen versie van gemaakt. Ik werk nu met briefjes. Op mijn bar in de keuken liggen drie soorten briefjes:

1.    mijn vaste routines 

2.    extra taken (zoals huishouden of dingen uit mijn agenda) 

3.    vragen die ik nog aan iemand moet stellen 

Elke maandag kijk ik in mijn agenda en schrijf ik de extra taken voor die week op. Niet te veel. Maximaal tien. Want er komt altijd al genoeg bij. Elke ochtend leg ik mijn routine-briefjes weer klaar. En dan… kijk ik gewoon gedurende de dag.

Niet volgens een strak schema. Niet omdat het moet. Maar: waar heb ik op dat moment ruimte voor?

Als ik iets gedaan heb, draai ik het briefje om en leg ik het op een stapel. Dat klinkt simpel. En dat is het ook.

Maar voor mij maakt het een groot verschil. Mijn hoofd is rustiger, omdat het niet meer alles hoeft te onthouden. Ik zie wat er ligt, letterlijk voor me. En ik bepaal zelf wanneer ik iets oppak. Daardoor gebeurt het vaker wél.

Wat voor mij het belangrijkste verschil is: ik voel minder druk. Het is niet meer: “ik moet dit nu doen” maar: “dit ligt er, en ik kan het doen”. Dat lijkt klein, maar dat is het niet. Ik merk dat ik minder blokkeer. Minder uitstel. En dat ik aan het eind van de dag vaker denk: "oh ja, ik heb eigenlijk best wat gedaan." En dat gevoel had ik echt lang niet meer.

Voor mij werkt dit. Omdat het simpel is. Omdat het zichtbaar is. En omdat het van mij is.

Wat hierin ook helpt, is de groep. In de 'ASSupport' kan ik delen wat werkt en wat niet, en word ik bemoedigd om het vol te houden. Door ervaringen uit te wisselen blijft het niet bij een goed idee, maar wordt het iets wat echt onderdeel wordt van mijn dagelijks leven.'